Welcome to Shanghai!

Woohooo! Magsisimula na ang buhay OFW! hahaha.

Batch :el:

April 23, 2007. Sa Conference room A. Doon ko sila unang nakita. Doon kami unang nagkasama-sama. Ang ilan ay magkakakilala na, ang ilan ay hindi pa. Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon. Nagjoke si Jac. Naisip ko, ang corny naman, sa sobrang corny, natawa tuloy ako, natawa tuloy kami. Maya-maya pa, sumilip na si Ate Mae, pinagsabihan kami na 'wag raw kaming maingay. Wow! First day ko sa first work, at napagalitan kaagad kami. At doon na nga nagsimula ang lahat. Naisip ko, makakasundo ko ang mga ito. Hindi naman ako nabigo. Nagkasundo kami sa mga pizza trip, sa usapang nerd(sila lang. haha), sa usapang kabastusan(to the point na lumindol yata dahil nagalit na si God sa mga kagaguhan namin), at sa mga kung anu-ano pang kakulitan. Makalipas ang apat na taon, kaibigan ko pa rin sila. Kahit higit sa kalahati sa amin ay wala na sa opisinang itinuring na naming tahanan (literally ng ilan dahil sa sobrang OT. hehe.) Sa loob ng mga panahong iyon, lalo ko silang nakilala at mas napamahal sa akin (yun oh! cheesy!). Ang ilan ay may asawa na, may anak na, may nagpaplanong magkaanak, at may nadagdagan ng anak. Hindi ko makakalimutan ang isang linggong libreng Starbucks ko nung unang beses na mag-emo ako dahil sa isyung kapuso. Hindi ko alam kung nagkataon lang ba o talagang naawa sila sa kakangawa ko. haha. Bawat lunch break, coffee break, at yosi break na nakikisecond hand smoking ang ilan sa amin ay pira-piraso ng masasaya at madalas educational na sandaling bumubuo sa isang magandang alaala na babaunin ko saan man ako dalhin ng aking mga paa. Makalipas ang apat na taon, marami na ang nagbago. Hindi na isang taxi lang ang layo ng lunchout. Hindi na isang text lang ang biglaang lakad. Hindi na madaling hagilapin ang lahat para gawing Friday ang Wednesday. Gayunpaman, sana'y manatili ang pagkakaibigan magkakaiba man ang aming patutunguhan. Balang araw, mauulit din ang mala-Davao adventure namin, o sabi nga ni Dean, ang pinakamahabang lunch break, ang mga lamon fest, ang mga kulitan at tawanan, kantahan at inuman na dadagdag sa mga naipong alaala. :)

Batch :el:

April 23, 2007. Sa Conference room A. Doon ko sila unang nakita. Doon kami unang nagkasama-sama. Ang ilan ay magkakakilala na, ang ilan ay hindi pa. Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon. Nagjoke si Jac. Naisip ko, ang corny naman, sa sobrang corny, natawa tuloy ako, natawa tuloy kami. Maya-maya pa, sumilip na si Ate Mae, pinagsabihan kami na 'wag raw kaming maingay. Wow! First day ko sa first work, at napagalitan kaagad kami. At doon na nga nagsimula ang lahat. Naisip ko, makakasundo ko ang mga ito. Hindi naman ako nabigo. Nagkasundo kami sa mga pizza trip, sa usapang nerd(sila lang. haha), sa usapang kabastusan(to the point na lumindol yata dahil nagalit na si God sa mga kagaguhan namin), at sa mga kung anu-ano pang kakulitan. Makalipas ang apat na taon, kaibigan ko pa rin sila. Kahit higit sa kalahati sa amin ay wala na sa opisinang itinuring na naming tahanan (literally ng ilan dahil sa sobrang OT. hehe.) Sa loob ng mga panahong iyon, lalo ko silang nakilala at mas napamahal sa akin (yun oh! cheesy!). Ang ilan ay may asawa na, may anak na, may nagpaplanong magkaanak, at may nadagdagan ng anak. Hindi ko makakalimutan ang isang linggong libreng Starbucks ko nung unang beses na mag-emo ako dahil sa isyung kapuso. Hindi ko alam kung nagkataon lang ba o talagang naawa sila sa kakangawa ko. haha. Bawat lunch break, coffee break, at yosi break na nakikisecond hand smoking ang ilan sa amin ay pira-piraso ng masasaya at madalas educational na sandaling bumubuo sa isang magandang alaala na babaunin ko saan man ako dalhin ng aking mga paa. Makalipas ang apat na taon, marami na ang nagbago. Hindi na isang taxi lang ang layo ng lunchout. Hindi na isang text lang ang biglaang lakad. Hindi na madaling hagilapin ang lahat para gawing Friday ang Wednesday. Gayunpaman, sana'y manatili ang pagkakaibigan magkakaiba man ang aming patutunguhan. Balang araw, mauulit din ang mala-Davao adventure namin, o sabi nga ni Dean, ang pinakamahabang lunch break, ang mga lamon fest, ang mga kulitan at tawanan, kantahan at inuman na dadagdag sa mga naipong alaala. :)

Earthquake->Tsunami

Faultline
By: Katharine McPhee

I kind of like this game,
'cause I've always played it safe
let a bird out of it's cage
it's gonna fly away

but the thrill of the unknown,
has lead me far away from home,
i don't think i wanna go,
back to where i used to be,
like it was before,
every time you look at me,
i want something more,

I'm starting to shake
this perfect mistake
could kill me any moment
but that's a chance i gotta take
I'm ready to fall,
break or loose it all
we're dancing on fault line,
and that's about to give away
but i think I'm gonna stay

i just wanna lie
under pretty skies
i have wished this moment
about a million times
but it's dangerous i know
why should i say no

i don't wanna have to go
back to where i used to be
and like it was before
every time you look at me
i want something more,

I'm starting to shake,
this perfect mistake,
could kill me any moment
but that's a chance i gotta take
I'm ready to fall
break or loose it all
we're dancing on fault line
and that's about to give away
but i think I'm gonna stay

and every breathe,
is just a breathe away from heartache,
and maybe i can wait
but i still wanna be you in
like a summer wind

I'm starting to shake,
this perfect mistake,
could kill me any moment
but that's a chance i gotta take
I'm ready to fall
break or loose it all
we're dancing on fault line
and that's about to give away

I'm starting to shake,
this perfect mistake,
could kill me any moment,
but that's a chance i gotta take,
I'm ready to fall
break or loose it all
we're dancing on fault line
and what's about to give away
but i think i'm gonna stay

Senti

Nililigpit ko ang mga iniuwi kong gamit. Muli kong nakita ang memorabilia na binigay sa kin nung nagresign ako sa N3C. Binasa ko ang mga mensahe sa akin ng dati kong kaopisina. Napangiti ako sa marami sa mga ito. Medyo naluha din. Napamahal na talaga sa akin ang mga tao dun. Nakakuha ako ng maraming kaibigan. Sa batchmates ko pa lang quota na ko eh may mga teammates pa ko, kakwentuhan parati, yung team ng batchmates ko na lagi akong plus 1 sa mga galaan. Hindi ko malilimutan ang mahigit tatlong taon kong inilagi doon. Maraming masayang alaala. Lahat na yata ng kundisyon ko nakita ng mga tao dun. Masaya. Malungkot. Masungit. Mabait. Nagmamahal. Nasasaktan. Nakakasakit. Mataba. Payat. Siguro nga kaya bumabalik balik pa rin ako doon. Dahil na rin sa malalim na relasyon na meron ako sa mga tao dun. Emo. Namiss ko ang N3C.

Dear debtor,

Sana naaalala mo pa na may utang ka sa kin. Bayaran mo na sana ako. Medyo ilang taon na yun. Hindi na siguro masama ang naging palugit ko sa'yo.

Lubos na gumagalang,
Inutangan mo

Jobless

Hanggang Friday na lang ako!
I'm officially jobless next week. Hehe.
Start na ng the bum life. :D Pahinga muna bago sumabak sa bagong pagsubok.
Sana mastart ko na ung sa POEA para tuloy-tuloy ang pahinga. :)

Visa: Check!

Matapos ang pagpila ng 6 hours sa application at 2 hours sa claiming, mission accomplished!

Korean Pose